ارابه فرود (مصوبه فرهنگستان زبان: فرودافزار) سازه‌ای است که هواپیما در هنگام توقف یا حرکت بر روی زمین بر آن تکیه دارد. ارابه فرود معمولاً دارای چرخ است ولی در برخی هواپیماها اسکی (برای روی برف) و محفظه هوا (برای روی آب) نیز بجای چرخ بکار می‌رود.

چرخ‌ها در قسمت‌های دو بال، بدنه و دماغه هواپیما قرار دارند. در بیشتر هواپیماها ارابه فرود پس از برخاستن هواپیما جمع می‌شود تا از نیروی پسار (به انگلیسی: Drag) بکاهد.

به طور کلی ارابه فرود در هواپیما دارای چند وظیفه اساسی می‌باشد این وظایف به طور خلاصه عبارت‌اند از:
١- هواپیما را بر روی زمین در حالت پایدار نگه می‌دارد و مانع از تماس و صدمه دیدن بال و بدنه می‌شود.

٢- نقش شاسی گردان را برای هواپیما بازی می‌کند تا هواپیما بتواند بر روی زمین حرکت و یا بارگیری نماید.

٣- در هنگام فرود، ضربات را جذب می‌کند.

۴- قبل از برخاستن هواپیما از روی زمین امکان افزایش سرعت را فراهم می‌کند.

با توجه به وظایف اشاره شده در خصوص ارابه فرود اعتقاد بر این است که این سامانه در هنگام پرواز هیچ نقشی را برعهده ندارد و بنابراین برای کاهش تبعات منفی آن از جمله ایجاد پسا بهتر است این نوع سامانه به نوعی داخل بال و یا بدنه هواپیما جمع شود، با توجه به تنوع موجود در طراحی و ساخت ارابه‌های فرود و تعداد چرخ‌های نصب شده و حتی چیدمان متنوع چرخ‌ها به طور کلی ارابه‌های فرود به ۶ نوع تقسیم‌بندی می‌شوند.

انواع ارابه فرود

١)یک چرخ اصلی و یک چرخ کوچک  ‏(Single main)

٢)چرخ دم (Tail gear)

٣(چهار چرخ  (quadricycle)

‏۴)دو چرخ اصلی و دو چرخ کوچک  (Bicycle)

‏۵)سه چرخ (چرخ زیر دماغه) ‏(Nose gear یا Tricycle)

‏۶)چند چرخ  (Multi bogey)

طراحی

ساخت ارابه فرود نیاز به فناوری بالا دارد و نیازمند آزمایش‌های فراوان به منظور دریافت تأییدیه است. معیارهایی که در بخش طراحی فرودافزار مطرح هستند، عبارتند از: ۱-ضریب پسار، ۲-وزن فرودافزار، ۳-تأثیر بر گرانیگاه، ۴-پایداری زمینی، ۵-قابلیت هدایت زمینی، ۶-ضریب امیدواری فرودافزار، ۷-واکنش در مقابل نوسانات زمینی، ۸-نیاز به سامانه جمع‌کننده.

در تصاویر زیر برخی از قسمت های ارابه فرود نشان داده شده است: