– حداقل ۱۵ ساعت در هفته مطالعه غیر درسی دارد. می‌تواند حداقل ۱۵ دقیقه بی وقفه درباره رشته یا زمینه مطالعاتی خود صحبت کند.

– به جای تقویت ایمان خود، دانش و معرفت می اندوزد؛؟؟!!!!!!! همیشه آمادگی عصیان علیه باورها، عقاید و نظرات خود را دارد. رشد فکری‌اش به قدری است که هر سال به جهانبینی سال گذشته خود ریشخند می‌زند.

-حتی الامکان به محدودیت‌های تفکر خویش آگاه است، می‌داند آنچه درباره دنیا فکر می‌کند، هیچ ارتباط عینی با واقعیت ندارد و صرفا تصویری مغشوش از جهان واقعی است؛ تلاش می‌کند به مرور زمان این تصویر را روشن‌تر و کامل‌تر کند.

– مسرورانه و خام دستانه فرمانبرداری نمی‌کند، “ماده خام انسانی” و برده و رعیت ساختار مسلط نمی‌شود و دست پرورده ساختاری که از آن هواداری و دنباله‌روی می‌کند، نیست. کمترین تاثیر را از ایدئولوژی‌ها و الگوواره‌های مسلط می‌پذیرد که بوسیله پروپاگاندای اغواکننده ذهن‌ها را تسخیر کرده‌اند.

– نسبت به تحولات دنیای اطرافش آگاهی نسبی دارد، می‌تواند تصویری متفاوت(هر چند ناقص) از آینده داشته باشد، فریب نظم‌های سیاسی – اقتصادی – اجتماعی مسلط را نمی‌خورد، به دنیایی متفاوت می‌اندیشد. حواسش هست که اوضاع کنونی تنها یک برش کوتاه از تاریخ پرفراز و نشیب بشر است.

– خود را مرکز جهان نمی‌داند، این توهم را ندارد که بطور سفارشی برای انجام یک رسالت ویژه نازل شده است، درعین حال تلاش می‌کند دنیا را به جای بهتری برای زندگی تبدیل کند.

– درعین حال که ممکن است گرایش فکری یا سیاسی خود را داشته باشد، سعی می‌کند به منابع مطالعاتی و دایره روابط خود تنوع ببخشد، از یک پارادایم فکری واحد فراتر می‌رود و سعی می‌کند به همه چیز نقادانه نگاه کند. به دور از تعصب، و درعین حال مجهز به تئوری، به هستی نگاه می کند.

– شجاعت دارد، اگر متفاوت از همه فکر می‌کند، می‌تواند این را محترمانه و محکم بگوید. نه تنها بیخودی همرنگ جماعت نمی‌شود، بلکه نسبت به هرآنچه از جنس اندیشه، سبک زندگی، سلیقه هنری و رفتار در بین مردم متداول می‌شود، بدبین است و نقادانه به این امور نگاه می‌کند.

– نسبت به زندگی خود و اطرافیانش بی‌تفاوت نیست، به امور جامعه فکر می‌کند، نسبت به اتلاف وقت حساس است، نسبت به اتلاف سرمایه‌های انسانی کشور و منابع عمومی نیز.

– خنثی نیست، سیب‌زمینی نیست، بی‌خاصیت نیست!

– دقیق، روشن و شفاف فکر می‌کند و حرف می‌زند. به خطاها و دام‌های فکری آگاه است، مبهم و آشفته حرف نمی‌زند، کلی گویی نمی‌کند، مهمل‌نمی گوید. معنای دقیق واژه‌ها، جملات و گزاره‌هایی که به کار می‌برد را می‌داند.