بزرگی می گفت :

      یک وقت جلوی شما یک سبد سیب می آورند

              شما اول برای کناریتان بر میدارید ، دوباره بعدی را به نفر بعدی میدهید

                                                                                                               دقت کنید !!!

                    تا زمانی که برای دیگران بر میدارید سبد مقابل شما می ماند

               ولی حالا تصور کنید همان اول برای خود بردارید ،

میزبان سبد را به طرف نفر بعد می برد.

                                                                            نعمتهای زندگی نیز اینطور است

                                                  با بخشش ، سبد را مقابل خود نگه دارید …

         زیستن با استانداردهای “انسانیت” بسیار زیبا خواهد بود .

امام علی علیه السلام ضمن بیان ویژگی های انسان کامل این گونه می نویسند که:
«خوشا به حال کسى که در نزد خود کوچک (و متواضع) است (و در نظر مردم بزرگ و عزیز)»

در بعضى از دعاهاى ماه مبارک رمضان همین مضمون به صورت یک دعا و درخواست از خداوند آمده است; مرحوم سید بن طاووس در دعاى روز هفدهم ماه مبارک رمضان چنین نقل مى کند:

«اللّهُمَّ لاتَکِلْنی إلى نَفْسی طَرْفَهَ عَیْن أبَداً… وَفِی نَفْسی فَذَلِّلْنی وَفی أعْیُنِ النّاسِ فَعَظِّمْنی;

خداوندا! هرگز لحظه اى مرا به خودم وامگذار… و مرا در درون خود کوچک و متواضع کن و در نظر مردم مرا بزرگ دار».